Liesbeth Topper

De Realisatie van het Onmogelijke is de hoogste fascinatie en het diepste geheim van de kunst (Tadeusz Kantor)

Tijdens mijn studie Psychologie aan de Rijksuniversiteit in Groningen bleek na enige tijd dat een wetenschappelijke studie mij niet die voldoening gaf die ik zocht. Mijn hart lag meer bij het met mijn handen ordenen en vorm willen geven aan mijn gedachten over de mens, bewustzijn en maatschappij.

Na een korte periode grafische vormgeving aan de Academie Minerva in Groningen besloot ik artistiek mijn eigen pad te volgen. Zoeken, experimenteren en vele cursussen en masterclasses bij beeldhouwers en keramisten brachten mij uiteindelijk tot mijn handschrift: een mix van klei, staal, hout en glas als medium voor mijn ”beeldende bespiegelingen”.

Thema’s als omhullen,verhullen en onthullen keren telkens terug en voortdurend ontvouwen zich nieuwe inzichten. Het zoeken naar” betekenis “ is een rode draad die door mijn werk loopt; het ontrafelen van de diepere laag verborgen in thema’s als het noodlot, vergankelijkheid, liefde en dood.

De vrouwenopvang waar ik tevens een aantal nachten in de week werkzaam ben, haalt mij uit het isolement en bescherming van het atelier; het biedt tegenwicht, ontnuchtert, confronteert en inspireert.
De combinatie van deze werkzaamheden dwingt me mijn verbeelding te spiegelen aan de realiteit. Of zoals Albert Camus het in zijn essay “Creër riskant” zo mooi formuleert: "Het meest verheven werk zal altijd dat werk zijn dat een evenwicht bewaart tussen de werkelijkheid en de verwerping door de mens van die werkelijkheid".

De Droom tegenover de Realiteit is hierdoor een terugkerende paradox geworden in de betekenisgeving van zowel mijn leven als mijn werk.